Safari

22 augustus 2023.

Om kwart over 6 ging onze wekker, want om 7:35 moesten wij klaar staan om opgehaald te worden. Het vroeg naar bed gaan heeft wel iets geholpen, want het duurde nu geen half uur om uit bed te komen. Zelfs mama had er voorgaande dagen moeite mee, maar nu wat minder. Met onze ogen half open gingen wij richting de ontbijt zaal, bepakt en bezakt. De ontbijtzaal is vanaf 6 uur open en ondanks dat wij er om 7 uur waren, was er nog niet zo veel te eten. Worst en kaas was nog niet gesneden en ook de boter hadden ze nog niet gevonden en de chef die nogmaal de omeletten bakte lag waarschijnlijk ook nog op 1 oor. Dus het werd een broodje jam en voor de kids wat melk met van die ontbijt chocoballen. Mikayla voelde zich niet zo lekker, dus voor haar maar even een croissantje in de tas gedaan, want de bakker was gelukkig al wel wakker! Na het ontbijt nog snel even naar de WC en toen konden we vertrekken. Onze chaffeur stond netjes op ons te wachten, dus we konden instappen en rijden. Na een tijdje rijden kwamen we in de woestijn aan bij een gebouw/muur met binnentuin. Hier werden we in groepen verdeelt en wachtte we op onze gids Ahmed. Tijdens het boeken zeiden ze dat er een Nederlandse gids aanwezig zou zijn....Nu kan Ahmed heel wat talen, maar het Nederlandse woordenboek had hij nog niet gehad. Gelukkig is mijn Engels redelijk goed en kon ik, als Google Translate, het verhaal van onze gids vertalen. Ook werd onze fotograag Masiek (wat muziek betekent) aan ons voorgesteld. Dus als het goed is komen deze foto's nog onze kant op en kan ik ze dan uploaden. Onze gids deed een poging om onze sjaals om te doen, maar al snel hadden we door dat Masiek dit een stuk beter kon. Dus sorry Ahmed, maar wij hebben even onze sjaals opnieuw vast laten zetten. Dit keer hadden we niet het idee dat we de sjaal onderweg zouden verliezen. Nu iedereen zijn sjaal om had gingen wij richting de Buggy's. Al snel had Roswitha door dat er niet genoeg Buggy's waren en sloeg de paniek lichtelijk bij haar toe. We wisten haar weer rustig te krijgen, want we gingen echt wel rijden. De groep kwam na 10 Egyptische minuten (ongeveer 45 Nederlandse minuten) weer terug en was het onze beurt. We kregen 2 keer een 4 persoons buggy mee en ook de fotograaf en een chauffeur ging met ons mee. De voorste buggy werd bestuurd door de chauffeur/gids en de 2e buggy hebben Wilfred en ik om de beurt bestuurd. Ook was er een foto moment en konden we even van het uitzicht genieten en konden wij als chauffeur even omruilen. Na het fotomoment werd Dijon door de chauffeur opgepakt en op schoot gezet en mocht hij een stukje sturen. Dit vond hij prachtig! Achter ons was Roswitha ondertussen ook bij papa op schoot gekropen om te kunnen sturen. Ook zij vond dit prachtig. Roswitha moet nog wel erg wennen dat in zo'n land als Egypte de jongens nogal voorgetrokken worden en dus veel meer mogen dan de meiden. Nadat we terug kwamen hadden we even 15 minuten pauze. Even wat drinken, wassen en plassen voordat we de quads op gingen. Dijon gaf aan bij de gids achterop te willen en dat was geen probleem. Je mag uiteraard maar met maximaal 2 mensen op een quad. Roswitha zat bij papa en Mikayla bij mama achterop. Mikayla zat eerst voorop, maar dat mocht niet. Ik was wel heel benieuwd naar Mikayla dr reactie, want die is soms wat angstig voor bepaalde dingen. Ze vond het prachtig en ik hoorde regelmatig whiieee achter mij vandaan komen hihihi. Ook nu reed onze fotograaf mee en reed een stuk vooruit om foto's van ons te maken terwijl wij reden. Ook was er een stop voor een fotomoment en werden we allemaal een voor een op de foto gezet. Daarna klommen we weer op onze quads en reden we verder. Het laatste stukje was wel wat zanderiger dan de rest, dus we waren wel blij met onze sjaal en zonnenbril. Ook verloor de kleine dame voor ons haar helm, maar kon ik deze nog netjes ontwijken. Is al dat motorrijden toch ergens goed voor geweest ;) Toen we weer van onze rode racepaarden af moesten hadden we een korte pauze voordat we de Jeep in gingen. We reden met een Jeep of 3 naar een stam (Bedoeïen) die in de woestijn wonen. Deze stam bestaat uit 260 mensen en het is 1 grote familie. Ze komen de woestijn niet uit en zijn afhankelijk van de bevoorrading van buitenaf. Bij aankomst kregen we een kopje thee en zo waar vonden de kinderen deze ook lekker. De thee schijnt voor vele organen goed te zijn en te helpen tegen vele klachten. Of het echt waar was of niet, dat weet ik niet. Maar Mikayla was een stuk minder misselijk (ondanks de hobbelige Jeeprit) en Roswitha dr buikpijn zakte weg. Daarna liepen we richting de kamelen, waar we op mochten rijden. Het was alleen wel erg kort, want met 5 minuten waren we weer terug. Dijon vond het niets, dus die is bij onze gids Ahmed gebleven. De dames vonden het opstaan en weer gaan zitten van de kamelen wel wat spannend! Toen alle kamelen weer op de grond lagen en iedereen hun benen weer op de grond stonden, liepen we naar een hutje toe. Hier kwam een kleine jonge dame, geheel gesluierd, naar en toe en bakte een soort brood/pannenkoek. Na wat gegeten en gedronken te hebben gingen we weer richting de plek waar we aankwamen. Hier konden we even bijkomen van de warmte, want wij zijn dat niet gewend, terwijl je daar kinderen ziet rondrennen met lange kleding aan. Na wat fooi voor het hele team en de stam gingen we richting de Jeep weer terug na het hotel. De woestijn is echt prachtig! Bij aankomst in het hotel zagen we dat er allerlei opblaas spullen in het water lagen. Er was een stormbaan met glijbaan, een grote band en een volleybal veld. De dames konden niet wachten, dus gingen samen naar de kamer omkleden, terwijl wij met Dijon wat gingen eten. Dijon vond het wat te druk, dus wilde liever dichtbij onze kamer zwemmen. Dat hebben we ook gedaan, want daar waren we wel aan toe na al dat zand en de warmte. Het was dan ook heerlijk in het zwembad. Het was een leuke, warme, zanderige en leerzame dag! Morgen even een rustdag en de volgende uitjes inplannen. Ik denk dat het een dagje Orange Bay wordt met snorkelen, een duik met de Submarine en Wilfred en Roswitha gaan een dagje naar Luxor. Dit is 5 uur heen en 5 uur terug in een bus. Dit redden Dijon en Mikayla niet, dus dat gaan we onszelf ook niet aandoen. Het is nu kwart over 12, dus ik ga nu lekker slapen. Welterusten en meer foto's van onze Safari volgen nog.

Tot snel! XxX van ons.